Ik ben een man van veel woorden.
Te veel woorden, misschien wel. In ieder geval een man te veel woorden en te weinig actie. Een tijd terug heb ik ‘t eens uitgezocht: ik was op dat moment een man van 250.000 woorden die ongepubliceerd op m’n laptop stonden. Sinds die tijd heb ik nog vier-vijfde van een boek over een vijfjarige huwelijksreis geschreven.
Ik kan maar zo eens een man van 400.000 ongepubliceerde woorden zijn.
Dat zijn te veel woorden; in ieder geval om in een hoofd opgehoopt houden.
Daarom begin ik vandaag aan m’n digitale tuin; een interessant concept dat ik een tijd terug tegenkwam. Iemand legde het uit als ‘working with the garage door open’. Het is geen blog waar ik af en toe een gepolijst verhaal wil publiceren, daar dagen, weken, maanden over twijfel en dan een lege pagina heb; het is een plek waar je gedachten deelt terwijl ze nog groeien. Sommige dingen staan er net, gepland als zaadjes. Anders zijn al wat verder gegroeid en niks is ooit helemaal ‘af’, dat is het punt.
Normaal wacht ik namelijk te lang tot ik iets heb dat goed genoeg is om te delen, maar dat wachten is een deel van het probleem.
--- wordt nog aangevuld ---